6 şubattan sonra yaşadıklarım ve en önemli tavsiyem (dertleşme temalı)

Question

Biliyorum üzerinden 6 ay geçti ne alaka diyebilirsiniz ama emin olun biz hala o gündeyiz, aşamıyoruz.

6 şubat depreminde kayınvalidemi kayınbabamı eşimin erkek kardeşlerini (yaşları 5-19) kaybettik. O gün sadece sevdiklerimizi değil ruhumuzu da gömdük sanki toprağa, bomboş yaşıyor gibiyiz şimdi. Deprem zamanı 6 aylık hamileydim evimiz bir kat çöktü ağır hasar aldı yaşayacağımız varmış diyorum. Kayınvalidemler... tuzla buz oldu apartmanları kaçak yapımmış. 13 katlı bina yerle bir oldu... Kayınbabamla küçük kardeşimizi 2. Gün buldular ama kayınvalidemleri bulmaları bir haftadan fazla sürdü. Eşim o kadar zaman her gün gitti enkaza. Yeri geldi çaresiz bekledi yeri geldi umutlandı ama çok zordu. Çıkan insanlar o kadar kötü hallerde bulunuyordu ki onların arasında aileni aramak... Allahım nasıl bir acı diyorum kendi kendime. Nasıl ayakta durabildi bunca zaman? O zamanlarda bile hamileyim diye bana hiçbir şey söylemedi yanımda ağlamamaya çalıştı. Hatta vefat haberlerini bile saklamaya çalıştı bu nasıl bir dayanma gücü Rabbim diyorum. Üzerine kayınbabamın işlerini, kişisel borçlarını üstlendi. Acısını bile yaşayamadan yoğun bir çalışma temposuna girdi etrafında aç kurt gibi işine göz dikenlerle cebelleşti. Babasının hakkını gözetmek için çalışıyor çabalıyor gecesi gündüzü bir oluyordu. Hamileliğimin son aylarında ben annemlerin yanında başka ildeydim 20 güne bir anca geliyordu. Çok üzülüyordum. Ramazan ayında bir gün telefonda konuşurken dedi ki "iftar vakti dolandım durdum öyle gideceğim kimse yoktu" Sadece bu cümleye iki gün aralıksız ağladım. Hamileyim diye stresi ağlamayı durdurmaya çalışıyordum ama nasıl dayanır insan? Üzerine bir de uzaktaydık kendimi suçlu hissediyordum ama yapılabilecek bişey yoktu kendisi istemedi beni antakyanın durumu yüzünden. Kendimi çok yorgun hissediyordum çünkü hamileliğin son ayları insan eşine daha çok ihtiyaç duyuyor sonra kendime diyordum ki bencillik etme kocanın durumunu düşün. Onunda bana ihtiyacı vardı belki de ama hamileydim işte hatayda da doğum imkanı zordu. Hamileliğim boyunca hep onsuz doğum yapmaktan korktum biliyorum sancılarım başlayınca bile çıksa yetiştirdi ama insan o zamanlarında yanında istiyor. 41. haftam geldi normal doğum bekliyorduk bebek inmedi bir türlü. Sonra eşim geldi bebeğimiz aynı onun geldiği gün indi ertesi gün doğumum başladı. Şükür diyorum bu heyecanları onunla yaşadık, onunla beraber hastaneye koştuk. Devlet hastanelerinde doğum acile erkek girmesi hatta refakatci girmesi yasak. Ama eşim doğuma kadar benimleydi. Ikimizde hemşireyiz ve staj yaptığımız bir hastaneydi az buçuk hemşireleri ve staja gelen hocaları tanıyorduk. Beni içeri aldıklarında hemşireyle sohbet ederken hep eşimi sordum. Sancımı kendimi hiç düşünmüyordum çünkü biliyordum o dışarıda ağlıyordu yalnız hissediyordu. Hemşireye durumumu anlatıp rica ettim kırmadılar sağolsunlar. Yanıma geldi bütün sancıları beraber atlattık. Çok güzel anlardı ama tadını alamıyorduk çünkü eksiktik. Ama ne o belli etti üzüldüğünü ne de ben. Hatta bu kadar acının arasında öyle ince hareketler yapıyordu ki ne kadar düşünceli diyordum ne kadar seviyor beni. Eşim hayatımda tanıdığım en ince düşünceli insan. Zaten bu zamana kadar hep duası canımızın sağlığı olurdu. Ne zaman başımız sıkışsa çok şükür canımız sevdiklerimiz sağ derdi. Belki de onun en büyük imtihanı buydu. Doğumdan sonrası daha zordu. Çünkü yanında kimsesi yoktu. Ben olmadığım her dakika ağladığına eminim. Hala acılarla geçiyor günümüz hala zor geliyor. Bende çok severdim kayinvalidem kayinbabam melek gibi insanlardi. Beni kızlarından ayırdıkları tek bir nokta bile olmazdı. Kayinvalidem beni benden önce düşünürdü. Kayinbabam beni överdi severdi iyi ki almışız seni derdi. Çok özledim çok. Kayınvalidem annem gibiydi, burnumda tütüyor... Çok kısa sürdü beraberliğimiz. Bu kısa sürede bile ben çok bağlanmışım. Diyorum ki ben bu kadar kabullenmekte güçlük çekiyorsam üzülüyorsam eşim ne yaşıyor. Onu tek ayakta tutan şey cennette kavuşmak, inşallah şehitler diyoruz dua ediyoruz. Antakyadayız şimdi eşim ve ben, akrabalar var ama yine de yalnız hissediyoruz. Onu çok seviyorum ve böyle acı çekmesi beni çok üzüyor. Kayınvalidemlerin vefatına üzülüyorum eşimin bundan ötürü acı çekmesine daha çok üzülüyorum.  Ve biliyorum bu acı hiç dinmeyecek, bu yangın sönmeyecek. Yaşayabileceğimiz en güzel anlar bile tat vermiyor ve yıllarımız da böyle geçip gidecek gibi...

Diyeceğim o ki, siz siz olun elinizdeki en ufak şeyin bile kıymetini bilin. Kaybetmeden anlamaz insanoğlu biliyorum ama üzülüyorum kayınvalideyi kötüleyen postları gördükçe. Tamam illaki her kayinvalide benim annem gibi melek olamaz ama hiç olmamasından iyidir gibi geliyor. Hayat kısa, bir gün uyursun ertesi sabah uyandığında canından can gitmiş herşeyin dağılmış yıkılmış... Bilemezsiniz gerçekten. Bir sıkıntı yaşarken bunu düşünün. Ya böyle olsaydı diye, emin olun o an ki sıkıntınız bunun yanında hafif kalacak. Allah anne baba kardeş acısı yaşayan kardeşlerimize sabır versin.

Answer 1

Elimde olmadan ağlayarak okudum postunu Çünkü benden Antakyadayım deprem gününü Ben de yaşadım eşimle kızım benden önce çıkmıştı ama ben bir 10 dakika kadar içeride kaldım tek düşündüğüm o an dışarıdakilerin ne yapacağıydı kendimi bile geçtim Sadece Kızım ne yapar diye düşünüyordum amcamı kuzenimi yengemi kaybettim evim düzenim malım hiçbiri yok artık benim dediğim hiçbirşey benim değilmiş aslında en basit gördüğüm bir çorap bile dünyanın en büyük nimetiymiş meğer Allah'a şükür annem kardeşlerim eşim kızım sağ buranın halini gördükçe hala içim daralıyor nefes alamıyorum Antakya berbat durumda sen de buradaymışsın görüyorsundur az çok nasıl geçecek nasıl toparlanacağız en önemlisi nasıl unutacağız ya da Unutabilecek miyiz hiç bilmiyorum

Comments

Çok şükür yaşıyor yakınların. Çok gecmiş olsun size de. Benim eşim de yengesini ve 2 kuzenini kaybetti (yaşları 2-17) hatta onlar bizim apartmanda enkazda kaldılar. Acı o kadar büyük ki hangi birine üzülelim diyoruz. Bir ateş yandı o gün yüreğimizde, hala sönmüyor...

---

Diyorum ya geçmiyor geçmeyecekte sanırım

---

Öyle, başımız sağolsun kardeşim rabbim başka acı göstermesin

---

Amin kuzum amin merkezdemisiniz sizde

---

Evet antakyadayız

Answer 2

• Ne kadar derinden anlattın resmen yaşadım hissettim 
• Rabbim sabır versinnnnn ne büyük acılar yaşandı canlar gitti. 
• Asla unutulmaz ki o gece o gün.    

Comments

Daha derinden çok şey yaşadık da satırlar yetmiyor, ne diyeyim...

---

Ne denirki :(( tutamadim gözyaşlarımı

Answer 3

Şehitlik nasip oldu onlara. Şimdi sorsalar dünyaya geri dönmek istermisiniz diye vallahi istemezler. Biz kendimize üzülüyoruz. Bu ayrılık değil hem sonunda kavuşmak var. Duamızı eksik etmeyelim namazlarımıza dikkat edelim inşallah sonunda en güzel yerde bulaşacağız. Düşünsene Bi daha ne ayrılık ne üzüntü hiç bir şey yok. Biliyorum çok zor ama sabır dua teslimiyet. Rabbim eşinin de senin de gönlüne ferahlık versin. 

Comments

Öyle tabii ki, hep diyorum onlar şehit oldu biz nasıl öleceğiz kim bilir diye. Hele 5 yaşındaki kardeşimiz... melek oldu... Gidenlere değilde kalanlara zor işte

Answer 4

Gözlerim doldu ☹️

Answer 5

Başınız sağ olsun rabbim daha göstermesin böyle acı ne size ne de tüm insanlığa... ağlattınız beni...

Answer 6

Soluksuz okudum :( ne guzel yazmissin hislerini basiniz sag olsun hic kolay degil tabiki Rabbim yardimciniz olsun esine de ferahlik versin insallah

Answer 7

Okurken ağladım bende deprem bolgesindeyim ama gaziantepde fazla kayıp olmadı diğer illere göre başınız sağ olsun canım eşin kimsesiz değil onun karısı ve dünyalar tatlısı bir bebegi var 

Comments

Çok şükür kaybınız yok, geçmiş olsun size de. Öyle tabi ama işte acı çok büyük, tam hissedilmiyor hiçbir mutluluk

Answer 8

Sonuna kadar okudum valla canım çok üzüldüm Rabbim sabır versin inşallah bebeğinizde sağlıcakla büyütmek nasi olsun inşaallah tekrarını yaşatmasın Mevlam..

Comments

Amin, İnşallah

Answer 9

Başınız sağ olsun Allah eşinden ailesinden razı olsun 

Comments

Amin Allah razı olsun

Answer 10

Iki gözum iki çeşme ağlayarak okudum yemin ederim :((( sözun bittiği yer resmen.. Allah sabır versin kardeşim.. ülkemize bir daha böyle felaketler yaşatmasın...

Comments

Amin :(

Answer 11

Hic bir yakınımız o depremi yaşamadı ama biz eşimle kırk gün yas tuttuk..o kadar acıydı ki okurken o günleri tekrar yaşadım resmen..biz bile uzaktan bu kadar hissediyorsak sizleri düşünemiyorum..5 yaşında kardeş kaybetmek anneni babanı tüm aileni kaybetmek..Allahim kimseyi birdaha böyle acı bir şekilde sınamasın..cok zor çok..

Comments

Amin. Bazen bakıyorum da insanlar sanki böyle bir felaket yaşanmamış gibi devam ediyorlar, illaki hayat devam ediyor tabii de. Ne bileyim biz devam edemiyoruz sanırım

Answer 12

6 ay değil 6 yılda geçse ne alaka demeyeceğimiz bir acı. Binlerce hikaye, binlerce umut, binlerce dram ve akıl mantık zorlayan mucizeler. Allahım sizlere sabırlar versin. Aslında hepimize. Seni sen kadar anlayamayız belki ama bizlerde tek yürek olup ağladık hala da ağlıyoruz İnan. Şehitlerimiz haklarını helal ederler bizlere inşallah. Başınız sağolsun, Başımız sağolsun kardeşim. 

Comments

Amin kardeşim Allah razı olsun

---

6 ay geçti ama herşey o kadar normalleşti ki kimse bahsetmiyor bile, sanki unutuldu gibi geldi.

---

Unutmak değilde alışmak. Kızlarımın odasındaki saat 04.17 de duruyor.kendileri bile isteye o saate ayarlamış ve pilini çıkarmışlar. Anne diyorlar çok İnsan öldü. İnşAllah birdaha öyle birdeprem olmaz.  10 yaşındaki çocukları bile derinden etkileyen bu acı nasıl unutulabilir ki

Answer 13

Inna lillahi ve inna ileyhi raciun.:/  Cok haklısın..Icinizin yanginini dindirecek soz yok ... Rabbim gönlünüzü toparlasin

...  

Answer 14

Antakya’da depremi yaşamış ve yakınları kaybetmiş biri olarak içim parçalandı okurken… Rabbim bi daha yaşatmasın…

Comments

Amin. Başınız sağolsun mekanları cennet olsun

Answer 15

Yaşayan bilir derler yazmak kolay birde yaşayanlar kaybedenler oldu unutmak bizim için mümkün ama yaşayanlar için asla.

Rabbim yaşatmasın böyle bir acıyı bir daha. Dünya fani gercekten kaybetmeden değer bilinmez hep bu böyledir 

Allah sabır versin yaşayanlara ölenlerin ailesine ve ölenlere bir kez daha rahmet eylesin. Hepsinin ruhuna El Fatiha  amin ecmain 

Answer 16

 Çok duygulandım ya  Allah'ım sabır versin inşallah   size çok zor     ne desem boş  geliyor  ama  bir mucize var  evladınız var 

Answer 17

Ah canım ah Allah yardımcınız olsun çok zor çok :(

Answer 18

Derinden hissetim okurken 

Başınız sağolsun rabbim yardımcınız olsun 

Answer 19

Çok kötü oldum yaa gözlerim doldu..Rabb'im sabır versin mekanları cennet olsun..

Answer 20

O gunu yaşayanlar bile cabuk unuttu .. hala korkusu ve acısı içimde rabbim bidaha gostermesin