Uyuduğum için uyanınca kafamı toplayamadım. Hatta evli olduğumu bile hatırlamadım. Uyanırken baba evinde kendi odamda uyanıyorum sandım. Sonra karnında acı hissettim. Dayanılmaz değildi ama kaza geçirmiştim çok eskiden o günde sandım kendimi. Eşimi gördüm kim bu adam ağlıyor falan dedim. Hızlıca oldu bunlar ama. Sonra odaya çıktım yine narkoz ve saçmalama bağırıp çağırdım durduramadım kendimi. Sarhoşluk da böyle birşey galiba. Ağzınla beynin farklı iki insana ait gibi ikiside birbirinden istemsiz hareket ediyor.
Bebek geldi ve herşey bitti. Büyük buluşma.
Sabah ilk ayağa kalkış ve yürüyüş.. Evet kalkarken acıdı canım ama yürüdükçe iyileştim. Daha iyi oldum. Hastaneden eve giderken birde sorun oldu. Tumseklerden geçerken araç acı hissediyor insan büyük acı değil ama korkuyorsun. Taksiciye rica ettik sakın gitti.
Eve geldim bir güzel uyudum.. Ertesi gün herkesi yolladım. Yani 3. Gün. Yemeğimi işimi gücümü yaptım. Her işi kendim yapınca çabuk da toparladım. 1 haftanın sonunda hiçbir sorunum yokdu.