Merhaba arkadaşlar nerden başlasam bilmiyorum.Evleneli 3 sene oldu ama resmen 10 sene olmuş gibi bunaldım. Sorun eşimin öfkesiyle alakalı. Evlenmeden önce öfkesini görüyordum ama ailesine karşı . Annesine babasına sürekli bağırıyordu. Annesi babası da hiç birşey demiyordu . Ben çok şaşırıyordum bu duruma ve hatta onların yanında da annene babana bağırma diyordum. Niye bunu bilerek devam ettim bilmiyorum ama galiba yalnızlıktan. Annem depresyon hastası babamla da hiç arkadaş gibi olamadım o da sinirli biriydi. ergenliğim annemin hastalığı yüzünden içine kapanık geçti. Farklı bir şehire atandım ve orada kendimi ailem gelmediği için çok çevrem olmadığından yalnız hissettiğimden boşlukta hissettim . Ve bu boşluk beni bu hataya itti. Sonuç evlendim sevdim belki sevmekte hatalarını görmemi engelledi. Evlendikten sonra sürekli öfkelenmesi herşeyimi eleştirmesihiç birşeyi beğenmemesi benş gerçekten yıprattı . Yeri geldi bulaşık makinasını dizişimi bile eleştirdi onu eleştirdi yaptığım yemeği eleştirdi soyduğum meyveyi beğenmedi. Yapamadığımızı anlaşamadığımızı hatalarını söyledim her seferinde özür diledi. Kendini törpüledi en azından yaptığım yemeklere bişey demiyor. Ama mesela evde birşeyin yerini değiştirsem ona bile laf ediyor . Niye oraya koymuşum ordan alması zormuş diyip yine eski haline getiriyor. Yani onu bile beğenmiyor. Kendimi yetersiz, değersiz eve ait değilmişim gibi hissediyorum . Annem gibi hasta olmaktan korkuyorum .Bebekten sonra zaten hiç ortak birşeyimiz yok oturup kızımı uyuttuktan sonra bir film izlemedik. Kahvaltı yaparken bile açar telefonundan dizisini onu izler . Söyledim kaç sefer bir muhabbet edelim niye sürekli dizi izliyorsun diye . Ne konuşucaz diyor. Beni sevdiğini ara ara söylüyor ama benim artık bir inancım kalmadı bu evliliğe .Ben artık sevdiğini düşünmüyorum . Bazen iyiyiz bazen böyleyiz. sizce ne yapmalıyım?
1,499,533 soru
24,492,581 cevap
357,733 kullanıcı
Lütfen şikayet nedeninizi seçin:
Yüklemek için tıklayın