Kızlar çok doluyum ya ağlayarak yazıyorum artık çok içime atıyorum annesizliğime mi ağlayım eşim olan insanın davranışlarına konuşmalarına mı ağlayayım çok bunaldım çok sıkıldım herşeyden herkesten iki senelik evliyiz önceden o kadar iyiydi ki ben hep ne kadar şanslı olduğumu düşünürdüm hamilelik süreci doğum çocuk büyütme derken eşimin davranışlarından nefret etmeye başladim önceden neysede şimdi çok sinirlerimi bozuyor çocuk doğduğundan beri hep anneliğime laf ediyor hep bir kusur hep bir hata hep bir şey bulur konuşur yok nasıl bakıyorsun çocuğa yok bu çocuk aç yok bu çocuk ağlıyor daha neler neler emin olun yarım saat çocuğa bakmaz ama dili papuc gibi hep konuşur boş konuşur kızlar 10 aylık oglum ayağımda sallıyorum uyusun diye bazen yarım saatten fazla ayağımın üstünde vallahi artık bacaklarımı hissetmiyorum tam çocuk uyudu derken ama bir bakıyorsun düşüncesizce kapıyı açar ses çıkarır çocuk uyanır hiç düşünmüyor hep söylüyorum ama aynı yemin ederim hep kadin gibi herşeye karışır konuşur ne isteklerime önem verir nede bana onunla evlendiğim güne lanet ediyorum vallahi oğlum olmasaydı bir dk tahammül etmezdim ama Allah büyük biraz oğlum büyüsün asla yanında durmam uzun oldu kusura bakmayın
Saygı evliliğin 1. Kuralı saygı yoksa sevgide olmaz anlayabiliyorum gerçekten
1,492,860 soru
24,392,449 cevap
349,404 kullanıcı
Lütfen şikayet nedeninizi seçin:
Yüklemek için tıklayın