Omurinci Amin insallah. Evlat acısı ne kadarlık olursa olsun tabi ki cok zor ama 8 haftalik düşüğümdeki ile bunun arasında bayağı bir fark var. O birden bire gitti bir karar vermek zorunda bırakılmadım yapabileceğim hicbir sey kalmamıştı. Bunda her gecen gun azar azar tükendim 10 gün önce suyum geldiginde ya canından vazgececeksin ya bebeginden gibi bir durumda kaldım. Ve ikisinden de gecmek dunyanin en zor seyi olabilir. Kalbi atıyorken kipirtilarini hissediyorken imkansızdı. Bu bebeğim daha 5 haftalik olmadan da 2 farkli hastane biri kesenin bozuk olduğu biri bos gebelik oldugu gerekcesiyle kurtaj yapmak istedi de yaptırmadım tevekkul ettim bekledim sonunda şükrettim. Bunda da tevekkül edip beklersem bir seyler degisecek umudum oldu. Ancak maalesef.
Rabbim geride kalanları sağlıkla büyütmeyi nasip etsin. Geride sarılacağın evladın olması ne güzel avunacak hicbir seyi olmamak çok kotu.
