Ben doğum yapacağım günün sabahında hissetmiştim o gün geleceğini bebeğimin. Sabah sekiz gibi çok fena bir sancı geldi. Gün boyu sancı oldu zaten. Kalktım kahvaltı hazırladım. Bir güzel evimi temizledim, sildim süpürdüm. Akşam yemeğini de hazırladım. Eşim işten geldi, görümcem de bizle yaşıyor. Sofrayı kurduk falan. Biliyorum doğum olacak ama onları da telaşlandırmak istemiyorum. Daha tabağımdan iki kaşık aldım ki suyum geldi. Sessizce kalktım sofradan dedim siz devam edin. Odama gidip üstümü değiştim, çantamda son kontrolleri yaptım. Lavaboya girdim, ne olur ne olmaz diye ablama haber verdim. Bizimkiler de yemeğini yedi o arada. Dedim hadi sofrayı kaldırın doğuma giriyoruz. Hastaneye gittiğimde 4 cm açılmam vardı. Ve panik atak var bende. Sırf korkmamak için yol boyu eğlenceli şarkılar açtım kendimi motive ettim falan. Gittim, sancılarım sık ama kısaydı bu yüzden suni sancı verdiler iki saat sonra normal bir şekilde dünyaya geldi oğlum. Ama o sancılar var ya o sancılar. Ömrümde böyle acı hissetmemiştim. Tabi oğlumu görünce ne acı kaldı ne sancı. Sanki hepsi bir uydurma gibi geçti gitti. Bebeğin eşi bir türlü düşmüyordu. Doktor geldi biraz beklediler hala düşmüyordu. İşte o an beni panik atak tuttu. Titremeye başladım zaten doğumhane buz gibiydi. Anestezi verip değişik bir aletle çekip aldılar. Sonra oğlumla birlikte odamıza gittik. Ertesi gün de taburcu olduk zaten.
Ben cok hatirlamiyorum doğumu mu sildim beynimden
1,509,001 soru
24,626,435 cevap
364,865 kullanıcı
Lütfen şikayet nedeninizi seçin:
Yüklemek için tıklayın