Kızlar önceden çok sakin ılımlı bir insandım bir lafı söyleyeceğim zaman karşımda ki kişi kırılır mı acaba diye on kere düşünürdüm. Şimdi ise hiç birşeye tahammülüm kalmamış herşeye sinirleniyorum içimden ne geçiyorsa insanlara söylüyorum karşımdaki kişiyle alakalı çok takıntılı olmuşum kendimi tutamıyorum yani hamilelikten mi başka bir şey mi bilmiyorum ama bu halimden hiç memnun değilim bazen de boşver insanlara karşı susma diyorum ama bilmiyorum ya dedikodu yapmayı sevmeyen ben annem birinin lafını edince susturan ben şimdi başkasının lafını ediyorum. Neden böyle oluyor bende bilmiyorum Allah'ım affetsin ama dilimi gerçekten tutamıyorum
Bende şuan seninle aynı durumdayım canım. Eskiden kalp kırmamak için çoğu şeyi içimde tutardım. Yanlış anlasilabilir diye cumlelerimi yumusatirdim. Şimdi herkese içimden ne geliyorsa direk söylüyorum. Patavatsiz olabiliyorum çoğu zaman. Daha bugün kaynanami aradım yarın için davet ettim yemeğe. Şu şu yemeği yapacam kızımdan fırsat kalırsa ama bu gidişle biraz zor ama olsun yemeklere zamanım kalmazsa makarna yapar yeriz misafir umduğunu değil bulduğunu yer dedim. Kaynanam bi bozuldu sesinden belliydi canın sagolsun dedi ağız ucuyla. Sonra teleofnu kapattım. Niye böyle dedim kii saçmaladım galiba diye düşündüm. Cidden boş konuşuyorum arada. Annemin cene kemiğinde çukur vardı. Göbeğinden yağ aldıp çenesine koydular. Ameliyat olmuştu. Bana sordu kızım yüzümden belli mi burdan ameliyat olduğum dedi. Dilimn ucuna kadar geldi evet şiş duruyor orası hep belli oluyor diyecektim. Sonra içimdeki ses :" lan sus biraz sus ne oldu sana anneni üzme etkilenmesin senin yorumundan tut ağzını" dedi. Çok şükür tuttum belli değil anne dedim buda yalan söylemek oluyor . Doğru söylesek ayrı dert sussam ayrı dert yalan söylesem apayrı dert... Hele posta uzun cevap vermem ayrı bir dert sizler için
1,441,969 soru
23,700,650 cevap
311,637 kullanıcı