Ben annemi 18 yaşımda kaybettim . En çok ihtiyaçım olduğu zamanlar . Evlendiğimi görmedi torunlarını görmedi. Çcoukları alıp haftasonu yanına kalmaya gidemedim .
Acısı hiç geçmicek sanıyorsun içinin yangınını kimse görmüyor sadece sen hissediyorsun. Ve çevrrndekilere birsüreden sonra düşman oluyorsun içimdeki acıyı görmüyorlar normal hayatlarını yaşıyorlar diyorsun. Yıllar geçtikçe alışıyorsun yokluğuna . Sonra kokusunu hafızan siliyor sonra sesini hafızan siliyor. Fotoğraf olmasa görüntüde kayboluyor. 17 yıl oldu annem vefat edeli. Eksikliğini hâlâ hissederim ama alıştım artık yokluğuna
Ozamn ben zor atlattım bu süreci çocuklarım olsa evli olsam belki daha çabuk atlatırdım. Onlara sarıl senin anneye ihtiyaç olduğundan daha fazla çocuklarının sana ihtiyacı var