Herkese merhabalar, ikizlerimi kucağıma alalım bugün 48 gün oldu. Çok şükür sağ salim doğdular. Fakat ben kendimi hiç iyi hissetmiyorum. yıllarca tedavi görerek defalarca düşük yaparak ve zor bir hamilelik süreci geçirerek kavuştum bebeklerime. Ama kendimi anne olmuş gibi hissetmiyorum. Çok zorlanıyorum. Yardım edenim de var çok şükür ama bebeklere karşı duygu eksikliği var bende. Çok büyük vicdan azabı yaşıyorum. Bu hep böyle mi gidecek bilmiyorum. Ne hayallerle dünyaya getirdim bu bebekleri. Ama duygularımı yoğun yaşayamıyorum. Bebeklere bakmak içimden gelmiyor. Kendimi çok kötü hissediyorum. Hani anne evlatları için canını bile verir ya işte o duygular bende yok. Neden böyle oldu ki? Aranızda bu durumu yaşayan var mı? Ne yaptınız nasıl ve ne zaman geçer bu durum? Çocuklarım olmadan önce kendimi çok boşlukta hissediyordum. O boşluğu bebeklerimle doldururum dedim ama umduğumu bulamadım. Ayrıca oğlan kolik. Aşırı derecede ağlıyor. Pek fazla uyumuyor. Bu da beni çok yıpratıyor.
Yaşamayan yoktur sanırım .
Canim kizimi ogrendigim zaman mutluluktan aglayarak hastaneye gitmistim taaki dogdugu gune kadar ne zaman eve geldik cok degisik duygular oldu bende ne zaman kizimi gorsem agliyodum yanlız kaldigim zaman dua ediyodum esim gelsin hemen işten diye kucagima bile zar zor aldim simdi 1 yasinda kokusunu duymadigim an boslukta gibiyim 1 dakika gozumun onunden ayiramiyorum bu gunler gecicek sonra diceksin ki iyiki sizi doğurmuşum
İlk çocuğumu kucağıma aldığımda,ne hissediyorsun annelik çok güzel değil i falan diyorlardı evet o benim canım ama ben boş boş bakıyordum
Zaten 18 yaşındaydım üstelik sezaryen acısıda cabası zamanla acılarım geçtikçe i saniye bile görmeden duramaz oldum karnıma tekrar sokasım geliyodu
Kılı acısa erir hale geldim
Alışacaksın canım
1,493,176 soru
24,397,525 cevap
349,862 kullanıcı
Lütfen şikayet nedeninizi seçin:
Yüklemek için tıklayın