Onun ifade etmek istediği her şeyi kaşından gözünden şıp diye anlıyorsan, çocuğa “anne” diye seni çağıracak bir mesafe bırakmıyor ve daima dibindeysen, sen çok konuşuyor ve ona biraz bile konuşacak alan bırakmıyorsan (ki çocuğa konuşmayı öğretmek, bu mu annem, böyle mi yapalım, şöyle mi demek istedin gibi onun yerine konuşmak değildir) en kötüsü de konuşsun diye devamlı bir beklenti içindeysen konuşmaması normal.
Konuşmaması normal değil bak, bunları yaptığın için konuşmuyor olması normal. Baba vs diyormuş, dilinde bir sıkıntı yok o zaman.
Geriye sadece onun yerine kendini ifade etmesine alan tanımayıp devamlı yanında olan ve çok konuşan annesi sebebiyle konuşmaya “ihtiyaç duymaması” kalıyor.
Konuşmayın. İletişimi sadece kendi tarafınızla sağlayın.
“Gel oğlum, şunu yapacağız.
Günaydın, ben kahvaltı hazırlayacağım.
Beni bekle, hemen geliyorum.” Gibi iletişimin yalnızca sizin olan kısmını kullanırsanız bir yerden sonra o da kendi kısmı için ağzını açacaktır.
Benim prematüre oğlum da (düzeltilmiş 21,5) 23 aylık, şunu mu demek istedin gibi bir karşılık hiç vermedim, sırf kendi konuşsun diye ağlamasını umursamadan hep anlamazlıktan geldim. Şimdi biraz olsun kendini ifade etmek için sesini kullanıyor.
Adamakıllı cümlemiz yok, 2’li anne gel gibi cümleleri çok nadir kullanıyor ama kelime haznesi elhamdülillah bayağı genişledi.
Bırakın çocuğunuz sizi dinlemek yerine bir şeyler anlatmak istesin. Ayrıca her çocuk farklıdır. Bugün konuşmaz yarın konuşur.
Yeğenim 2 yaşına girdiği gün normal insan gibi konuşmaya başlamıştı bizimle. Ablam daha dün böyle değildi diyerek acayip bir şok yaşamıştı.
Hazır olan çocuk konuşur, merak etmeyin. Erken konuşana madalya takmıyorlar.
Doktorunuza sorup hangi aya kadar konuşmazsa sıkıntı olur bunu öğrenin ama, en azından nasıl bir yol izlemeniz gerektiğini de söyler.