Normal bir zaman da esim bana karşı cok merhametlidir yardımcıdır. Anlar yani halimi destek olmaya calısır. Ama şu 2 yıldır yani 2. Çocuğumuz doğduğundan beri sürekli tartışıyoruz. Ben bir sey söylüyorum hemen benim hiç düşünmeyecegim hiç aklıma gelmeyecek bir tarafa çekiyor. Örnek vereyim kaynanamı buraya getirdik çok hasta diye hatta ben dedim getirelim tedavi olsun diye. O gün yemek yapmam lazım bir yandan küçük kızım paçama yapıştı aglar. O kadar bunaldım ki. Eşime de dedim bunaldım dedim çocuk durmuyor yemek yapamadım diye vay efendim sen benim anne babamdan bunaldın ondan böyle diyorsun. Ben alıp giderim onları dedi ve emlakçıyı aradı. Allah biliyor ya asla öyle bir sey kastetmedim. Gittim kendimi anlatmaya çalıştım. Uzun olmasın diye kısa yazmaya çalışıyorum. Bu ve bunun gibi bir sürü saçma sapan olay yüzünden kavga ettik. Her seferinde ben boşanıcam diyor. En son tamam dedim neden gitme demiyorsun diyor. Valla yıldım artık. Kayınvalidemlerle bir sorunum yok beni de çok severler. Maddi bir sorunumuz yok cok şükür. Ama ben artık dayanamıyorum. Ikı çocuğum var biri 4 biri 1.5 yaşında. Sürekli ben öyle demek istemedim sen yanlış anladın demekten bıktım. Bir yandan şeytana uyup kestirip atmak da istemiyorum. Ne yapacağımı şaşırdım. Normalde çok iyi bir insan ama o da çığırından çıktı. Artık yanında konuşmaya bile çekiniyorum çünkü sıradan laf arasında söylediğim bir seyi bile cımbızla çekip önüme koyuyor. Uzun oldu kusura bakmayın
1,495,606 soru
24,432,577 cevap
352,607 kullanıcı
Lütfen şikayet nedeninizi seçin:
Yüklemek için tıklayın