Ben 5. Sınıfa İmam Hatip'te başladım. İmam Hatip'e giderken, çevremdeki herkes genel olarak kapalıydı. Bende bu yüzden, özenti sonucunda kapandım sanırım. Etrafımdakiler gibi olmak istediğim için... 5. Sınıfın, ikinci döneminde kapanmak istedim ve bunu anneme söyledim. Annem de kapalıydı... Anneme söylediğimde bana, "Daha çok küçüksün, ileride yaşıtlarına özenirsin, onlar gibi olmak istersin, bence daha erken ama eğer gerçekten istiyorsan, ben açılmam diyorsan kapanabilirsin. Bir de etrafındakilere özenerek değil, gerçekten Allah rızası için kapanmalısın. Eğer özendiğim için değil de Allah rızası için istiyorum diyorsan, karar sana kalmış." Dedi. Bende ileride açılmayacağıma, açılmak istemeyeceğime dair söz verdim, ama keşke vermeseydim... Gerçekten kapanmayı istediğimi düşünmüştüm çünkü ama öyle değilmiş. Bu sözü hem Allah için hem de annem için tutmak istedim ama olmadı, şu an açılmayı istiyorum. İlk kapanmaya karar verdiğim zaman, sokağa bazen kapalı bazen de açık çıkıyordum denemek için. O zamanlar denerken gerçekten hiç zorlanmamıştım. Kapandım ve başlarda çok mutluydum. Ama bir de şöyle bir şey var, ben gerçek tesettürü hiç bir zaman uygulayamadım ve hâlâ daha uygulayamıyorum. Şimdi 7. Sınıfı bitirmek üzereyim bu arada. Bu zamanlarda denemek istedim, başıma topuzlu bone takmadım, pantolon değil de bol şeyler giydim, dışarıya çıktım. Kendimi çok çirkin hissettim, arkadaşlarım dışladı. Tesettürü yanlış uyguladığım zaman daha çok günaha girdiğimi düşünüyorum. Onu hakkıyla taşımak gerekir ama ben yapamıyorum, o kadar iradem yok... Psikolojik olarak mı bilmiyorum ama örtüyü kafama taktığım zaman başıma ağrı giriyor. Eve geldiğimde sıkılarak, bunalarak çıkarıp atıyorum artık örtümü. Ağlayarak, gözlerim dolarak... Biliyorum çok yanlış ama kendime hakim olamıyorum, yapamıyorum işte... Artık kendimi beğenmiyorum ve yanlış da olsa açılmak istiyorum. Her gün bu sorun kafamı kurcalıyor. Namaz kılıyorum, Kur'an okuyorum ama açılmak istiyorum. Açıldıktan sonra çevremden nasıl tepkiler gelir, ya da ben nasıl, ne zaman alışırım bunu da bilmiyorum. Kafamı kurcalayan bu şeyi söküp atmak istiyorum kafamdan, bazen unutuyorum bu özentiyi, açılma isteğimi... Ama 5-10 gün sonra tekrar başlıyor ve bu böyle bir döngü haline geldi. Bazen bunu düşünmekten gerçekten ağlıyorum. Artık dayanamıyorum ve gerçekten açılmak istiyorum. Ahiret hayatımı tehlikeye atacak olsam dahi kararımı verdim. Keşke bunu istemesem ama artık kendimi sevemiyorum, çok çirkin hissediyorum, kısıtlanmış hissediyorum kendimi, bu durumdan dolayı artık dışarıya bile çıkmak istemiyorum, çok mutsuzum. Ama açık olsam dahi, ne olursa olsun ibadetlerimi yerine getireceğim, bırakmayacağım, Rabb'imden af dileyeceğim. Benim ablam 27 yaşında, daha yeni kapandı. Onunla konuşmak istiyorum bu durumu ama yapamıyorum. Her konuyu rahatça konuşabildiğim ablam ile bu konuyu konuşamıyorum. Aradan iki sene geçmişken ve bu zamana kadar bir sıkıntım yokken ben nasıl birden söylerim? Açılmak istediğimi, üzüntümü davranışlarımla hiç dışa da vurmadım hep mutluymuşum gibi yaptım. Şimdi birden bire mutluyken ne oldu demezler mi? Davranışla dışa nasıl vurulur onu da bilmiyorum. Anneme söylemek istiyorum ama onu da yapamıyorum, konuya nasıl girilir onu bilmiyorum. Bazen içimden pat diye söylemek geliyor ama söyleyemiyorum, cesaretim geliyor ama söyleyemeden geri gidiyor. Her ne kadar bana ileride özenirsin, daha erken diyen kadın dahi olsa kapalı olmamdan o kadar mutlu, memnun ki... Onu üzmekten de korkuyorum. Ama ben bunun için, karakterimi, hayatımı, yaşantımı değiştirdim, ben yeniden eskisi gibi olmak istiyorum, tekrar kendimi sevmek, dışarıya mutlu çıkmak, deli dolu olmak istiyorum eskisi gibi... Çok yanlış düşündüğümün farkındayım ama bu düşünceleri kafamdan bir türlü çıkartamıyorum, bende çıkarmak isterim, tesettürlü kalmayı isterim ama olmuyor işte... Artık bu düşüncelerin içinde boğulmaya başladım. Nolur böyle bir şeyi yaşayıp da açılan, ailesiyle konuşma cesaretini bulan varsa bana konuya girme konusunda, açılınca nasıl bir süreç geçtiği konusunda, çevreden gelen tepkiler konusunda, nasıl alıştığınıza dair yardım edin. En çok da konuya nasıl gireceğim, cesaretimi toplayıp annemi nasıl karşıma alabileceğim, konuşabileceğim konusunda... Gerçekten yardıma, buna çok ihtiyacım var...